- Dorotko... - stali przed blokiem Doroty. Jacek patrzył na dziewczynę wzrokiem, który prosił o litość.
Dorota uśmiechnęła się lekko.
- Co dziś robimy? Jak długą masz przepustkę? - zapytała jakby to wszystko się nie zdażyło.
Jacek popatrzył na Dorotę zaskoczony, po czym rzucił jej się na szyję.
- Dziękuję – szepnął.
- Dobrze już.
Jacek był na ostatniej przepustce przed wyjściem z wojska. Siedemdziesiąt dwie godziny przepustki wykorzystali na długą imprezę. Byli weseli, śmiali się i nie myśląc zupełnie, co będzie jutro. Dorota nie była pewna, czy dobrze zrobiła, pozwalając Jackowi wrócić, ale niewiele o tym myślała. Najważniejszy był dzień dzisiejszy.
- W ogóle kochanie, to mam niespodziankę dla Ciebie – powiedział Jacek, kiedy Dorota obudziła się rano w jego ramionach.
- O, jaką?
- Nie wiem, czy będziesz chciała, ale... Po twojej maturze chciałbym Cię zabrać na wakacje. Sami.
- Sami? Na wakacje?
- Jak nie chcesz to w porządku, nie ma problemu – w głosie Jacka słuchać było lekki smutek.
- Oczywiście, że chcę! - zawołała Dorota z entuzjazmem.
Jacek uśmiechnął się szeroko.
- Zabiorę cię do nieba.

c.d.n.

Dorota wróciła do domu w świetnym nastroju. Spędziła z dziewczynami bardzo miły dzień i dawno nie było jej tak lekko na sercu. Zapomniała wszystkie smutki, wyrzuciła z serca wszystko, co leżało na nim od dwóch dni. Jednak  nie na długo. Jadła właśnie obiad, kiedy usłyszala znajomy dźwięk. Popatrzyła na telefon i mina jej się wydłużyła. Jacek.
- No? - Zapytała krótko.
- Mogę tylko coś powiedzieć? - Zapytał chłopak ostrożnie.
- Mów - powiedziała Dorota obojętnie.
- Będziesz jeszcze ze mną?
Dorota westchnęła. Miała już dość tego pytania.
- Może - powiedziała krótko.
- Ja mogę zrobić wszystko, żebyś wróciła. Zmienię, co tylko chcesz.
Dorota uśmiechnęła się z rozczuleniem. Złość zaczynała jej przechodzić.
- No, ja wiem. Tylko, że ja nie chcę się przekonać, że to były puste słowa.
- Nie będą, naprawdę...
- Dobrze już. Kiedy będziesz w domu?
- Dzisiaj.
- No to czekam na ciebie.

c.d.n.

- Dorota co ci jest? - Gosia wpatrywała się  w zmęczone oczy przyjaciółki.
Dziewczyny paliły papierosy w ubikacji. Trwał język francuski, ale Dorota nie była w nastroju siedzieć na żadnej lekcji. Minęły dopiero dwa dni od kiedy rozstała się z Jackiem, a już bardzo tego żałowała. Nie mogła dojść do siebie i wciąż myślała o tym, że przecież jeszcze można było to wszystko naprawić. Jacek nie dawał jej spokoju. Dzwonił, pisał, prosił... Dorota nie miała już siły z nim rozmawiać.
- Nadal myślisz o Jacku... - Gosia położyła dłoń na ramieniu Doroty.
Dorota pokiwała głową. Opowiadała już Gosi całą sytuację, ale nie czuła się lepiej po wyrzuceniu wszystkiego z siebie.
 - Chciałabym ci pomóc... Ale jedyne, co przychodzi mi do głowy to... Nie wiem.
Dorota uśmiechnęła się lekko.
- Dziękuję Gosiu, ale jakoś sobie poradzę.
- Myślę, że powinnaś do niego wrócić.
Dorota skrzywiła się.
- Wszyscy mi to mówią. Ale gdybym była tak pewna, że jeszcze chce z nim być, to nie zostawiałabym go.
- Ale tęsknisz za nim.
- Bardziej za tym, co zbudowaliśmy.
- Dorota, powiedz - czy kiedy budowniczy zorientuje się, że jedna cegła jest zła, to burzy wszystko? Nie. Wymienia tą jedną cegłę.
- Piękna metafora, tylko że ja musiałabym wyrzucić połowę cegieł.
- Uważasz, że nie warto? - Gosia zgasiła papierosa o ścianę. - Posłuchaj, jeśli coś przychodzi łatwo, to nie jest nic warte, a ja widze, że ty chcesz z nim dalej być. Przyznaj się - żałujesz, że go zostawiłaś.
- Tak, żałuję i to bardzo. Tylko mam przeczucie, że jak wrócę, to od nowa będzie to samo.
- Nie dowiesz się, dopóki nie spróbujesz. Może on też zrozumiał i się zmieni?
- Czy wy nie umiecie znajdować sobie lepszych rozrywek?
Drzwi do kabiny otworzyły się i weszła Asia. W swoich kręconych włosach miała jeszcze śnieg. Dziewczyny uśmiechnęły się szeroko.
W trojkę zawsze jest wesoło - pomyślała Dorota i odpaliła następnego papierosa.

c.d.n

Dorota usłyszała dzwonek do drzwi. Z duszą na ramieniu poszła otworzyć. Na progu stał Jacek. Z mimowolną satysfakcją Dorota stwierdziła, że minę miał nieciekawą. Usiedli na łóżku Doroty.
- Chcesz coś do picia? - zapytała Dorota. Widząc Jacka nastrój zaczynała mieć wątpliwości, czy powiedzieć mu cokolwiek.
- Nie, dzięki - Jacek wpatrywał się w swoje kolana. - O czym chciałaś porozmawiać? -zapytał po chwili.
Dorota westchnęła. Jak to powiedzieć? W jej oczach zaczynały pojawiać się łzy.
- Jacek posłuchaj mnie. To nie jest do końca twoja wina, ale nie mogę zrzucać całej winy na wojsko. Wiem, że też jestem winna w pewnym stopniu.
Chłopak nie przerywał jej, zaczynało do niego docierać, co Dorota chce powiedzieć.
- Na pewno zauważyłeś, że nie układa nam się najlepiej. Nie potrafię już cię zrozumieć, nie odnajduję już w tobie tego Jacka, którego poznałam prawie półtora roku temu.
- Dorota... - Jacek nerwowo wykręcał swoje palce.
Ale dziewczyna przerwała mu.
- Wiem, że w wojsku nikt nie ma do siebie szacunku, traktujecie tam ludzi jak śmieci. Traktujcie sobie jak chcecie. Tylko ty przyjeżdżasz i przywozisz takie zachowanie ze sobą.
Jacek milczał.
- Mam już dość. Ja nie mogę nigdzie wyjść, o wszystko masz pretensje, czuję się jak na sznurku. Nie umiem już z tobą rozmawiać. Nie chcę cię ranić, więc...- Dorota przełknęła głośno ślinę. - Myślę, że nie ma sensu dalej tego ciągnąć. Sądzę, że powinniśmy się rozstać.
Po twarzy Jacka spłynęły łzy.
- Dorota proszę cię - powiedział ze ściśniętym gardłem. - Proszę cię, nie rób tego....
- Nie proś mnie. Nic nie zmienisz. Ja już podjęłam dezyzję.

c.d.n.

Jacek siedział w busie i myślał o czym Dorota chce z nim porozmawiać. Rozmowa miała być bardzo poważna i kiedy Jacek o tym pomyślał, jego serce zaczynało bić nerwowo. Zdawał sobie sprawę, że ich stosunki nie były ostatnio szczególnie dobre, wiedział, że bywało między nimi lepiej, ale nie chciał dopuścić myśli, że Dorota już nie chce z nim być. Wciąż miał nadzieję, że po prostu chce z nim porozmawiać, żeby zmienił coś w sobie. Przecież tak często miewali takie rozmowy... Droga dłużyła mu się bardzo. Chciał już być w domu, żeby jak najszybciej jechać do Doroty i dowiedzieć się o czym chciała porozmawiać.
Tymczasem Dorota znów patrzyła w okno, myśląc jak powiedzieć Jackowi to ,co chodziło jej po głowie. Nie chciała go zranić, ale miała już dość tego, że on wciąż ranił ją... Nie chciała zrobić mu krzywdy, ale to on tak częstą jej ją wyrządzał... Musi z nim porozmawiać. Musi to w końcu powiedzieć.

c.d.n.

Dorota obserwowała padający śnieg.
Była połowa lutego i nic nie zapowiadało, że zima szybko ustąpi.
Wszyscy żartowali, że śnieg będzie leżał do lipca.
Dziewczyna starała się być
uśmiechnięta. Kiepsko jej to wychodziło. Była nieustannie
zmęczona, choć sama nie wiedziała czym. Miała wrażenie, że
przyczyna wszystkiego leży w wojsku. Dorota dobrze zdawała sobie
sprawę, co tak naprawdę ją dręczy.
Tymczasem do końca służby Jacka
zostały tylko dwa tygodnie. Czas szybko zleciał, przynajmniej tak
mówili wszyscy. Wszyscy, tylko nie sama Dorota.
- Jacku, kiedy będziesz na
przepustce? - zapytała dziewczyna wieczorem, rozmawiając z
żołnierzem przez telefon.
- Jutro. - Jacek uśmiechnął się do
telefonu. - Stęskniłaś się?
- Chciałam z tobą porozmawiać.
Poważnie porozmawiać.
Jacek przestał się uśmiechać.
- Powiedz mi teraz.
- Nie. - powiedziała Dorota
stanowczo. - To nie jest rozmowa na telefon.

c.d.n.

- Dorota, nie rób tego! - Jacek
dogonił dziewczynę.
Dorota stała na szczycie najwyższej
góry. Z lekkim strachem patrzyła w dół stoku. Bardzo
chciała zjechać i poczuć tą niesamowite uczucie prędkości.
- Dorota, proszę Cię – Jacek objął
dziewczynę swoim ramieniem. - Zjeżdżaj sobie z mniejszej góry.
- Ale ja się nie boję – Nie było
to do końca zgodne z prawdą, ale Dorota próbowała uspokoić
chłopaka.
- Jak chcesz...
- Nic mi nie będzie. - Dorota
pocałowała Jacka w czoło – Czekaj tutaj na mnie.

c.d.n.

Dorota siedziała przy biurku i patrzyła na prószący
śnieg. W domu nie było nikogo, ale nie była to taka zwykła pustka
kiedy wszyscy wychodzą i zostaje się samym. Była to przerażająca
pustka spowodowana odejściem kogoś bardzo ważnego. Dorocie było
bardzo ciężko na sercu. Jacek zdążył już osuszyć łzy, ale nie
potrafił zająć pustego miejsca w duszy Doroty.. Była mu wdzięczna,
że jest przy niej, że stara się jej pomóc, ale nie
potrafiła pogodzić się z myślą, że jej mamy już nie ma i nie
będzie... Nigdy. Nie zobaczy już szczerego uśmiechu, nie usłyszy
tak ważnego dla niej głosu, nie zobaczy ciepłych błękitnych
oczu... To wszystko było dla niej zbyt trudne.

c.d.n.

Zima była wyjątkowo mroźna tego roku. Przyszła pod koniec grudnia, w
momencie, w którym nikt się już jej nie spodziewał.
Zostawiła ogromne połacie śniegu, leżące na zżółkłych
wcześniej polach, chodnikach i kolorowych dachach domów.
Śnieg leżał nawet na ulicach, nie rozjeżdżony przez samochody.
Ludzie cieszyli się z takiej ilości białego puchu i każdy, kto
choć troszkę lubił zimę, wykorzystywał wolny czas na szaleństwa.
Tylko w jednym sercu nie było tej radości z zimy, którą
serce to, tak bardzo kiedyś lubiło, co roku nie mogąc się jej
doczekać. Jedno tylko serce wciąż przeszywał ogromy smutek i
żal...Żal do niesprawiedliwego świata, który rozdał tak
bardzo nie równo.

c.d.n